Nasza historia

Historia
Założycielka

Historia
Powstanie Instytutu Świeckiego Spigolatrici della Chiesa jest naznaczone kilkoma ważnymi wydarzeniami:

  1. 09 lipca 1947: wybór przez Pię Tavernelli nowej formy konsekracji i obecność kilku młodych dziewcząt gotowych do przyjęcia jej formy życia;
  2. 08 grudnia 1949: Dekret erekcyjny Pobożnego Stowarzyszenia, wydany przez biskupa Città di Castello, Filippo Marię Ciprianiego, po zatwierdzeniu statutu;
  3. 08 grudzień 1967: erekcja Instytutu świeckiego na prawie diecezjalnym przez biskupa Prato, Pietro Fiordellego;
  4. 08 grudzień 1972: zatwierdzenie Konstytucji (“Naszej Księgi Życia”), odnowionej w świetle Soboru Watykańskiego II;
  5. 06 sierpnia 2007: nadanie Instytutowi Świeckiemu Spigolatrici della Chiesa praw papieskich przez Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.

Lippiano

Założycielka
Założycielka Instytutu, Pia Tavernelli, urodziła się w Citernie (Perugia), w rodzinie posiadającej skromne warunki życia, ale za to mocne wartości moralne i religijne. Tu zaczęło kształtować się w niej coraz bardziej wyraźnie pragnienie oddania swojego życia Jezusowi, przez którego czuła się bardzo kochana.
W 16 roku życia została nauczycielką i uczyła do 19 roku życia w szkole podstawowej przyłączonej do seminarium w Città di Castello, a następnie w 1928 r. otrzymała nominację na nauczycielkę do szkoły podstawowej w Lippiano, w małym miasteczku niedaleko Citerny, gdzie mogła rozwinąć się przypowieść o jej życiu.
W 1930 r. wstąpiła do Instytutu Małych Służebnic Najświętszego Serca, założonego przez biskupa Liviero. Po roku formacji Pia powróciła do Lippiano jako Siostra Angelika od Maryi Niepokalanie Poczętej i wznowiła swoją pracę nauczycielską.
To przebywanie w małym miasteczku było po to, aby zmienić bieg życia Pii i nakreślić nową ścieżkę, inną od tej, którą podążała: odkrycie Jezusa, obecnego i żywego w zniszczonej i bardzo rzadko uczęszczanej kaplicy, zamieniło posłuszeństwo na pragnienie pozostania w Lippiano, gdzie włączyła się aktywnie w życie małej wspólnoty społeczno-eklezjalnej. Zapał w działalności katechetycznej i ewangelizacyjnej szybko doprowadził ją do odczuwania potrzeby budowy kościoła w miasteczku, odpowiedniego do spełniania funkcji religijnych.
W międzyczasie, już 8 grudnia 1936 r., w modlitwie i w planach Pii, kształtuje się coraz bardziej wyraźnie pomysł wznoszenia kolejnej “budowli”.
“Potrzebne są żywe kamienie, żywe tabernakula zdolne kochać Pana i wielkodusznie poświęcać się dla budowy duchowej budowli”.
Ta myśl inspirowała założycielkę do planowania nowej formy konsekracji: życia ewangelicznego poprzez naśladowanie Chrystusa, przeżywane pośród świata, bez jakichkolwiek uwarunkowań, dla służby apostolskiej w Kościele i w świecie.
Trzeba było dziesięciu lat, aby uzyskać pierwsze “tak” Kościoła; intuicja początkowo niezrozumiana została ostatecznie przyjęta. 9 lipca 1947 r. Pia otrzymała błogosławieństwo od swojego biskupa i pozwolenie, aby rozpocząć nowe dzieło Boga, które zostało zatwierdzone jako Pobożne Stowarzyszenie 8 grudnia 1949 r. W ten sposób powstał Instytut Świecki Spigolatrici della Chiesa, zatwierdzony jako Instytut świecki na prawie diecezjalnym w 1967 r. przez biskupa Prato Pietro Fiordellego.

Prośmy Pana o wierność charyzmatowi naszego Instytutu
pełnego jedynej Miłości do Boga i braci.
Obejmuję was, zjednoczona ze wszystkimi z naszej
rodziny Spigolatrici della Chiesa

Pia

fondatrice